دوره 8، شماره 15 - ( 1400 )                   جلد 8 شماره 15 صفحات 370-340 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه تهران
2- دانشگاه تهران ، sadeghishalli@ut.ac.ir
چکیده:   (757 مشاهده)
تنکیر یکی از اسالیب پرکاربرد در متون زبان عربی، بالأخص قرآن‌کریم است که معانی مختلف و متنوعی را در خود جای داده است. آگاهی از این معانی برای مترجم ضروری است و به او در انتقال درست مفهوم کمک می‌رساند. پژوهش حاضر در پی آن است که معانی نهفته در نکره را بررسی کرده و بازتاب آن را در شش ترجمه مختلف فارسی (ترجمه تفسیر طبری، قرآن قرن دهم، الهی قمشه‌ای، انصاری، رضایی اصفهانی و صفوی) از سوره بقره مورد نقد و بررسی قرار دهد. نتایج این پژوهش که با روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته، حاکی از این است که مترجمان گرچه در مواردی، موفق به نمایاندن تنکیر کلمات متن اصلی در ترجمه‌های خود شده و از این حیث، رضایی‌اصفهانی بهترین و الهی‌قمشه‌ای ضعیفترین عملکرد را به خود اختصاص داده‌اند، اما مجموع عملکرد ترجمه‌های شش‌گانه چنان نیست که بتوان آن را مناسب و موفق قلمداد کرد. ازجمله مواردی که نشانگر عملکرد ضعیف مترجمان است، عبارتند از: 1. انتقال نکره‌بودن کلمه و عدم انتقال معنای تنکیر؛ 2. بی‌اعتنایی به نکره در برخی نقش‌ها همچون حال؛ 3. توجه نکردن به کلمه‌ای که در یک آیه هم به‌صورت معرفه به‌کار رفته و هم به‌صورت نکره؛ 4. عدم عنایت کافی به واژه‌ای که در یک عبارت دو بار به‌صورت نکره ذکر شده است؛ 5. انعکاس تنکیر یک کلمه و عدم بازنمایی این ویژگی در واژه‌ای دیگر که به هم عطف شده‌اند.
 
متن کامل [PDF 629 kb]   (148 دریافت)    
نوع مقاله: مقالات علمی پژوهشی | موضوع مقاله: هنر و علوم انسانی (عمومی)
دریافت: 1399/11/12 | پذیرش: 1400/3/8 | انتشار: 1400/3/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.