دانشگاه تربیت مدرس جستارهای ثقلین 2423-3757 5 9 2018 08 23 Analysis of Translations of Arafat prayer Based on Aeser's Aesthetic Theory خوانش ترجمه های دعای عرفه در پرتو نظریۀ زیبایی شناسی دریافت آیزر 137 161 21630 FA علیرضا طبیبی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک مرضیه رحیمی آذین دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی دانشگاه بوعلی سینا سید مهدی مسبوق استاد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه بوعلی سینا Journal Article 1970 01 01 <span>The theory of "aesthetics of reception" proposed by Wolfgang Eiser is one of the branches of the theory of reception in linguistics and literature. This theory emphasizes the reader's understanding and reception and aims to achieve the goal that the text translator, as one of the readers, ought to fill the gap based on his perception. This research is descriptive-analytic and is based on the theory of Wolfgang Iazer, and has chosen translations of Shojaee, Ellahe Qumshahi and Moaidi from Arafah's prayer, as a literary text. It has done this after examining the various types of gaps in the original text of prayer, and the way they reflect on Persian translation. The results of the research showed that the virtual part of the language (metaphor, quibble, permissive and simile) is the most intrinsic part of the prayer and metaphor has the largest amount of linguistic split. Translators have used two methods to remove and highlight these empty spaces and among translators, Mr. Shojaei, using a free translation of this prayer, has used the method of highlighting to read empty spaces more than others.</span> "زیبایی‌شناسی دریافت" ولفگانگ آیزر یکی از شاخه‌های مربوط به نظریۀ دریافت در زبان‌شناسی و ادبیات است. این نظریه با تأکید بر دریافت خواننده، در پی آن است که مترجم متن، به عنوان یکی از خوانندگان، چگونه و با چه روش‌هایی خلأها و شکاف‌های یک متن را براساس دریافت خود پر می‌کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی- تحلیلی از نوع انتقادی و در پرتو نظریه ولفگانگ آیزر، ترجمه‌های آقایان شجاعی، الهی‌قمشه‌ای و مؤیدی، از دعای عرفه را به‌عنوان یک متن ادبی، برگزیده و پس از بررسی انواع شکاف‌های متن اصلی دعا، چگونگی بازتاب آن‌ها به زبان فارسی را واکاوی نموده است. برآیند پژوهش نشان داد که بخش مجازی زبان(استعاره، کنایه، مجاز مرسل و تشبیه) نامتعین‌ترین بخش دعاست و استعاره، بیشترین حجم شکاف زبانی را به خود اختصاص داده ‌است. مترجمان برای پر کردن این فضاهای خالی، از دو روش حذف و برجسته‌سازی بهره برده‌اند و از میان مترجمان، شجاعی، با ترجمه‌ای آزاد از این دعای شریفه، بیش از دیگران از روش برجسته‌سازی برای بازخوانی یا به اصطلاح سفیدخوانی فضاهای خالی استفاده کرده است. https://qhts.modares.ac.ir/article_21630_646b02e11133e257d571ffee126712ec.pdf